شهريار . شفق

I rain

This stern and acid face

Is not my proportion

I sometimes rain with clouds

By my eyes

Shahriar .shafagh

http://www.shahriarshafagh.ir/

سايت شعر من

به رقص قاصدكهايي

كه در دست نسيم صبح مي چرخند

مژه هارا

به بازي نگاه ...ووو

       شهريار . شفق

اي نيامده هاي ناممكن

بياييد

كنار حوصله ام بنشينيد

حوصله ام سر مي رود

...

شهريار .  شفق

من آخرين جمله ها را

هميشه در انتهاي شب مي نويسم

آندم كه سكوت آسمان و زمين

عنان انديشه ام را

در متن بي جان اشيا. . .وو

چشمهاي آسمان

گاهي خيس مي شوند

به ابرهايي که مي آيند

اما

ابرهاي چشمان من

هميشه خيسند

به درد هايي که مي بينند

شهر يار . شفق

نيم روز خونين – بياد جوانمرديها و عشق ورزي ها

اين صدا از عمق ِ تاريخ می آيد

سرانجام

آن تيره بختان بی باور

در ظهری گرم

آفتاب را سر بريدند

از آن هنگام بی هنگام است که

تمام عاشقان عالم

شفق را به باور ديگر می نگرند

بی شک شايد

رنگ خونين شفق را در کارگاه آفرينش

برای چنين روزی مهيا کردند

آفتاب به نيمه رسيده

غروبی غم فزا

در درنگی خونين

مرثيه ی عشق می خواند

در زمزمه ای خفيف

رملهای بی جان بیابان نیز

آشوب بی قراری می کنند

در اين خلوت خاموش

هر گوشه ای حال و هوايی

و هر پيکر قطعه قطعه ای

رنگ و بويی دارد

و اين صدا از عمق تاريخ می آيد

بعد از ظهر عاشورا 1383 كرج - شهريار . شفق

شهريار . شفق :

در زمزمه اي خفيف . . .

. . .

 پاییز آمده از راههای دور

در برگهای دفتر من بیداد می کنی

. . .

بگذار حرمت ماندن در این قفس را بشکنم

و این پرنده ی بیچاره را رها سازم

. . .

اين روزها با كلمات و واژه ها نيز با قهر مي آميزم

. . .

من در خیالی عبث

در درون بغضی ناستوده

بر تیره گی ی این جهان بی بنیاد

زاده شدم

. . .

شهریار . شفق - کرج

پیشنیان پیش از ما نوشتند

                       آنچه که بود

ما هم می نویسیم

             آنچه که می بینیم - شهریار - شفق 

 نكوهش:

بياد سهراب

شب سرديست و من افسرده

راه دوريست و پايي خسته

تيرگي هست و چراغي مرده

مي كنم تنها از جاده عبور

دور ماندند ز من آدمها

سايه اي از سر ديوار گذشت

غمي افزود مرا بر غمها

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني

نيست رنگي كه بگويد بامن

اندکی صبر سحر نزدیک است

هردم اين بانگ بر آرم از دل

واي اين شب چقدر تاريك است

خنده اي كو كه به دل انگيزم

صخره اي كو كه به آن آويزم

مثل اين است كه شب نمناك است

ديگران راهم غمي هست به دل

غم من ليك غمي غمناك است

سهراب . سپهری

. . .

اين بازيچه های ناهمگن

                          نا مأنوس

                          دراين هيأت

                                     غريبه اند

خزيده در خوابگاهی

          دير زمانی درابديت

                         خواهند خفت

در بهاری ديگر

وقتی نيلوفران بی طاقت

در دامنه ها

             از ساقه های نحيفشان قد می کشند

             چشم اندازی . . .